Tuntutan Kedah Terhadap Pajakan Pulau Pinang: Analisis Perlembagaan Dan Kekeliruan Hujah Sulu–Sabah

 Tuntutan Kedah Terhadap Pajakan Pulau Pinang: Analisis Perlembagaan Dan Kekeliruan Hujah Sulu–Sabah

Oleh: Datuk Ahmad Amzad Hashim

Perbahasan mengenai tuntutan Kerajaan Kedah terhadap bayaran pajakan Pulau Pinang telah berkembang daripada isu perlembagaan kepada perbandingan yang mengelirukan, apabila ia disamakan dengan tuntutan pihak yang mengaku waris Kesultanan Sulu terhadap Sabah. 

Inilah yang dapat dinilai dari perbahasan oleh Ketua  Menteri Pulau Pinang , YB Chow Kon Yew yang juga Ahli Parlimen Batu Kawan (DAP) dalam Dewan Rakyat pada hari ini.

YB Tuan Ahmad Tarmizi Sulaiman , Ahli Parlimen Sik (PAS) beberapa kali cuba mencelah untuk membetulkan tapi tidak diberikan laluan oleh Ketua Menteri dari DAP ini.

Perbandingan ini bukan sahaja tidak tepat, malah menunjukkan salah faham asas terhadap struktur Perlembagaan Persekutuan dan prinsip undang-undang yang terpakai.

Artikel ini bertujuan menjelaskan isu sebenar dari sudut perlembagaan serta mengupas kelemahan teknikal hujah Ketua Menteri Pulau Pinang, yang gagal disokong oleh peruntukan undang-undang yang kukuh.

1. Asas Perlembagaan: Prinsip Kesinambungan Undang-Undang

Perlembagaan Persekutuan tidak dibina untuk memutuskan hubungan undang-undang dengan masa lalu, sebaliknya memastikan kesinambungan hak dan obligasi yang sah.

Perkara 162 Perlembagaan Persekutuan

Perkara ini memperuntukkan bahawa semua undang-undang sedia ada sebelum Merdeka hendaklah terus berkuat kuasa selepas Merdeka sehingga dipinda atau dimansuhkan secara sah.

Dalam konteks undang-undang perlembagaan, istilah “undang-undang sedia ada” telah lama ditafsirkan secara luas merangkumi:

hak yang telah terwujud (vested rights),

obligasi kontrak, perjanjian dan konsesi yang masih beroperasi.

Perjanjian pajakan Pulau Pinang ialah instrumen undang-undang yang sah sebelum Merdeka dan tidak pernah dimansuhkan. 

Maka, dari sudut Perkara 162, obligasi pajakan tersebut kekal hidup.

2. Perlindungan Khusus Perkara 169: Benteng Terhadap Pembatalan Automatik

Sekiranya Perkara 162 menjadi asas umum, Perkara 169 pula merupakan perlindungan khusus.

Perkara 169 dengan jelas menyatakan bahawa tiada apa-apa dalam Perlembagaan boleh menjejaskan kesahan mana-mana perjanjian, konsesi atau instrumen yang dibuat sebelum Merdeka, selagi ia mempunyai kesan berterusan selepas Merdeka.

Peruntukan ini mempunyai implikasi besar:

Perlembagaan tidak boleh digunakan secara retrospektif untuk memadam perjanjian pra-Merdeka.

Perubahan struktur Persekutuan tidak menafikan obligasi kontrak.

Hak kewangan di bawah perjanjian tersebut kekal sah sehingga ditamatkan mengikut undang-undang.

Perjanjian pajakan Pulau Pinang memenuhi semua elemen Perkara 169:

dibuat sebelum Merdeka, bersifat berterusan,

dan masih dilaksanakan melalui pembayaran tahunan.

3. Kesilapan Asas Hujah Ketua Menteri Pulau Pinang

Hujah bahawa “jika Kedah boleh menuntut Pulau Pinang, maka Sulu juga boleh menuntut Sabah” mengandungi beberapa kecacatan undang-undang yang serius.

(a) Kesilapan Kategori (Category Error)

Tuntutan Kedah ialah tuntutan obligasi kewangan di bawah pajakan, bukan tuntutan kedaulatan.

Tuntutan Sulu pula ialah tuntutan kedaulatan wilayah.

Perlembagaan membezakan dengan jelas antara:

hak kontrak dan kewangan (domestik), dan

isu kedaulatan dan sempadan wilayah (asas negara).

Menyamakan kedua-duanya menunjukkan kegagalan memahami kategori hak yang dituntut.

(b) Tiada Peruntukan Perlembagaan Disokong

Hujah Ketua Menteri Pulau Pinang:

tidak merujuk kepada mana-mana peruntukan Perlembagaan,

tidak menunjukkan perjanjian pajakan telah dibatalkan,

dan tidak menunjukkan bercanggah dengan Perkara 162 atau 169.

Dalam undang-undang perlembagaan, beban pembuktian terletak pada pihak yang ingin menafikan hak sedia ada, bukan pada pihak yang menuntut pelaksanaan hak tersebut.

(c) Salah Faham Tentang Status Negeri

Status Pulau Pinang sebagai negeri Persekutuan:

memberikan kuasa pentadbiran,

tetapi tidak memadam hak pihak ketiga di bawah perjanjian sah.

Jika status negeri sahaja mencukupi untuk memadam obligasi pra-Merdeka, maka Perkara 169 menjadi tidak bermakna, sesuatu yang jelas bercanggah dengan prinsip tafsiran Perlembagaan.

4. Mengapa Analogi Sulu–Sabah Gagal Secara Total

Sabah menyertai Malaysia melalui proses perlembagaan yang lengkap dan pengiktirafan antarabangsa. Kedudukan ini telah dimuktamadkan dan tidak bergantung kepada mana-mana pajakan yang masih berkuat kuasa.

Sebaliknya: tuntutan Sulu telah ditolak oleh Malaysia, tidak diiktiraf dalam undang-undang antarabangsa, dan bercanggah dengan prinsip penentuan nasib sendiri.

Mengaitkan tuntutan Kedah dengan isu Sulu–Sabah bukan sahaja tidak tepat, malah berbahaya dari sudut naratif keselamatan negara, kerana ia mengelirukan rakyat tentang asas kedaulatan Malaysia.

5. Implikasi Perlembagaan Jika Hujah Pulau Pinang Diterima

Jika hujah Ketua Menteri Pulau Pinang diterima:

Perkara 169 menjadi peruntukan kosong,

semua perjanjian pra-Merdeka boleh dipadam secara unilateral, dan prinsip federalisme Malaysia akan runtuh dari dalam.

Ini bukan implikasi kecil, tetapi implikasi sistemik terhadap keseluruhan kerangka Perlembagaan.

Penutup: Perbahasan Perlembagaan, Bukan Retorik Ketakutan

Tuntutan Kedah terhadap bayaran pajakan Pulau Pinang adalah isu perlembagaan dan undang-undang, bukan isu sentimen atau politik wilayah. 

Ia wajar dibahaskan melalui fakta, teks Perlembagaan dan prinsip undang-undang — bukan melalui analogi yang salah dan tidak bersandar kepada mana-mana peruntukan yang sah.

Malaysia sebagai sebuah negara persekutuan yang matang mesti berani membincangkan isu hak dan obligasi secara rasional. 

Mengelirukan kontrak dengan kedaulatan bukan mempertahankan negara, tetapi merendahkan martabat perbahasan perlembagaan itu sendiri.

Source